Μερκελομαχίες #2

Στο προηγούμενο κείμενο-απάντηση προς φίλους, οπως αναμενόταν εδέχθηκα διάφορα ...πυρά και αναρτώ και μια δεύτερη απάντηση-κλείσιμο:
-----------------------------------------------

Μερκελομαχία #2

αυτη η χωρα με 2.500 χρονια ιστοριας παραμενει σε κοινωνικοπολιτικο επιπεδο σε βρεφονηπιακη ηλικια.
αν αυτο συνδυαστει με τη λογικη οτι εμεις τα ξερουμε ολα και με το συνδρομο καταδιωξης που εχουμε μπορεις ευκολα να βγαλεις τα συμπερασματα σου.

για αυτο το λογο αυτη η χωρα δεν πεθαινει ποτε. διοτι αν και εχει 2.500 χρονια παρελθον, παραμενει σε βρεφονηπιακη συλλογικη κοινωνικη ηλικια. αποφευγει τον επερχομενο λογω γηρατος θανατο, που επαθαν αλλες χωρες, λαοι, εθνη, παραμενοντας μονιμως στα προνηπια. Της τη φεραμε της Ιστοριας που εχει βαρεθει να μας περιμενει να μεγαλωσουμε.

αυτη η παλαβομαρα μας, η αρνηση να μεγαλωσουμε ειναι η ευχη και η καταρα μας. το βλεπεις παντου γυρω σου.

Η Μερκελ ειναι το προβλημα για οσους δυστυχως ειτε με μικρονοη αντιληψη ειτε με επιθυμια στο ευκολο, εχουν αναγκη να προσωποποιουν τα προβληματα γιατι ΜΟΝΟ ετσι τους ειναι απτα και ΜΟΝΟ ετσι εχουν αλλοθι και διευκολυνονται. Ο ΕΥΚΟΛΟΣ δρομος λεει ΓΚΑΡΓΙΟΛΑ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΜΠΟΤΑΝΑ ΑΛΕΜΑΝΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΑΤΡΕΥΕΙΣ? Εμας τον περιουσιο λαο στο καλυτερο οικοπεδο της υφηλιου, που φτιαξαμε τη δημοκρατια, ΓΙΑΤΙ ΜΩΡΗ ΓΚΑΡΓΙΟΛΑ?

ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ δρομος, αλλων λαων, αλλων αντιληψεων, λεει οτι κοιταω να καταλαβω που ειναι το προβλημα και αναλυοντας το ψαχνω να βρω τη λυση. ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΑ και οργανωμενα.

ΑΛΛΑ ποιος εχει χρονο? Το μεσημερι εχει καφεδακι στην πλατεια και το βραδυ Τσαμπιολιγκ. Δεν υπαρχει χρονος ρε παιδι μου. Εχουμε διαθεση, χρονο δεν εχουμε. Ειδαλλως θα βλεπατε.

Και μου εχεις ολο τον κοσμο να διαμαρτυρεται για τους πολιτικους και την ανεπαρκεια τους

Ποιοι? Αυτοι που δεν εχουν τη στοιχειωδη επιγνωση οτι αυτος ο λαος ειναι φυσιολογικο ΑΠΟΛΥΤΩΣ να εχει αυτους τους πολιτικους και ειναι ευχης εργο δηλαδη που δεν εχει και τιποτε χειροτερους να μην εχει μεινει κολυμπηθροξυλο τελειως. Ευχης εργο που καθε 20-30 χρονια εμφανιζεται και κανας και μαζευει λιγο την κατασταση. Αλλα οι πολιτικοι φταινε.

Αλλη μια εθνικη δικαιολογια.

Ειμαστε το εθνος με τις περισσοτερες δικαιολογιες στην Ιστορια. Παντα αλλοι φταινε.

ΑΑΑΑ ενιοτε φταινε και μερικοι δικοι μας. Τους βαφτιζουμε προδοτες ομως και τσααααααααααακ τη φερνουμε στην Ιστορια παλι για να βγει λαδι ο περιουσιος λαος. Διοτι προδοτες ειναι λιγοι, ελαχιστοι, μετρημενοι. Ο λαος να βγει λαδι, το εθνος να κοιταει απο το γκρεμο αφ'υψηλου ατενιζοντας το μελλον του (?)

Ειμαστε ωραιοι. Ευχη και καταρα. Ωραιοι ως Ελληνες. Μοιραιοι ως Ελληνες. Αρνητες. Διονυσιακοι. Στ@ρχιδιστες. Επαναστατες με αφισες της Μερκελ. Κουκουλοφοροι με μολοτωφ.

700χιλ ανεργοι στην Αθηνα. Ουτε 40-50χιλ ατομα χθες στις πορειες. Και οι περισσοτεροι ...οι αγαπημενοι του αδερφου μου του Βαγγελη, δημοσιοι, συνδικαλες, φοιτηταριο (ευτυχως που η πορεια μπηκε στις 1.00 το μεσημερι γιατι δεν θα ειχαν ξυπνησει).

Πως το ελεγε ο τοιχος? Δεν υπαρχει δεν μπορω, δεν θελω.

Υπαρχει ΔΕ Γ@ΜΙΕΤΑΙ

Αυτοι ειμεθα και μας αρεσουμε. Απλα μερικοι λενε οτι δεν ειμαστε ετσι αλλα αλλιως γιατι αν ειμαστε ετσι τοτε δεν θα μας αρεσαμε και μετα θα επρεπε να μας αρεσουμε αλλα τελικα ειπαμε οτι ειμαστε ετσι και ομως ηρθαν οι αλλοι να μας πουν να γινουμε αλλιως αλλα εμεις τους ειπαμε οτι δεν ειμαστε ετσι οπως νομιζουν οτι ειμαστε αλλα αυτοι πρεπει να γινουν ετσι και εμεις μετα θα γινουμε αλλιως. Ισως.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΕΔΕΣΣΑΙΚΟΥ ΓΙΑ ΠΡΕΖΙΝΤΕΝΤ

υγ. Καληνυχτες

Μερκελομαχίες #1

Ακολουθούν δυο κείμενα χθεσινά, απαντήσεις μου προς φίλους μου που ξεκίνησαν την επανάσταση κατά της Μέρκελ και τα μεταφέρω εδώ αυτούσια:

Μερκελομαχία #1:

Αναρωτιεμαι πραγματικα γιατι δημιουργειται η αισθηση οτι η Μερκελ κανει οτι κανει λογω ανθελληνισμου

τις κραυγες και τις κατηγοριες και τις επιθεσεις εναντιον της Μερκελ τις θεωρω απο φαιδρες (κατ'ελαχιστο) εως γραφικοτατα γελοιες, αναλογως του πως εκφραζονται.

οποιοι αντιλαμβανονται την πολιτικη σε επιπεδα φιλιας, παρειτσας, κολλητιλικια, συμπαθειας, αντιπαθειας κλπ θα επρεπε να μην εχουν καν δικαιωμα ψηφου.

in extremis θα επρεπε να δινουμε εξετασεις καθε 5 χρονια για να διατηρουμε το δικαιωμα ψηφου. Αυτη η πολλη δημοκρατια δεν αντεχεται καν.

Αφισες της Μερκελ κλοουν, της Μερκελ με μουστακι Χιτλερ, η Μερκελ με το ιδιο σακκακι και ξυσταυτασουμεγκασμα.

Χωρα της πλακας και λαος μαλ@κας.

Αναξιοι, αστειοι, γελοιοι, απογονοι του Αριστοφανη.

Η κουταμαρα σε ολο της το μεγαλειο.

Δηλωνω Μερκελικος πλεον, διοτι απλα και ξεκαθαρα αυτος ο λαος δεν βλεπει περα απο τη μυτη του.

ΣΚΙΣΕ ΜΑΣ ΜΕΡΚΕΛΑΡΑ.

Μη μας δωσετε τη δοση ρε νουμερα Γερμανοι και λοιποι Ευρωπαιοι.

ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ να νιωθουμε κυνηγημενοι. ΜΗ ΜΑΣ ΤΗ ΔΩΣΕΤΕ τη γ@μημενη τη δοση. Θα βρουμε λογο υπαρξης για 100 ακομη χρονια και θα στρωσουμε το πιο αναρχο, ρεμπελο, αλητικο, ωχαδερφιστικο, ανατολιτικο κρατος που εχει δει ποτε η Ευρωπη. Μονο για αυτο ρε μλκες δυτικοι ειμαστε ικανοι. Γιατι μας το στερειτε. ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΡΕ ΝΟΥΜΕΡΑ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ να γινουμε Ευρωπαιοι. Εμεις θελουμε να ειμαστε στην Ανατολη. Με το μπαχτσισι μας, με τα ωχαμαν μας, με το μας κυνηγουν οι χωροφυλακοι, με τα σεα και τα μεα μας.

Ερχεται και ο Νταβουτογλου σημερα και ζηλευω τους γειτονες.

Περί μισθών και ανταγωνιστικότητας

Ένα άρθρο (δείχνει ημιτελές) που όμως ποσοτικά εξάγει ένα σατανικά ίδιο ποσοστό (-22%) με αυτό που έπεσαν οι κατώτατοι μισθοί το Φεβρουάριο.


http://greekeconomistsforreform.com/wp-content/uploads/Dellas_competitiveness.pdf

Εξαιρετικό Άρθρο

Στο άρθρο αυτό ο συγγραφέας αναλύει γιατί η ύφεση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με πολιτικές επέκτασης ελλειμμάτων και για ποιο λόγο αυτή ακριβώς η πολιτική μας έφτασε ως εδώ. Είναι αμερικανοκεντρικό, αλλά αναλύει καλά και το εγγενές ευρωπαικό πρόβλημα, κάνοντας νύξη και για την Ελλάδα - ως αντιπαράδειγμα, φυσικά...

Δημόσια Έξοδα

Στην πολύ ενδιαφέρουσα αυτή εφαρμογή του media lab φαίνεται ότι ετήσιος πρώταθλητης δαπανών ειναι μακράν το Υπουργείο Υποδομών κλπ.

Top spenders

Ξέρει κανείς τι κονδύλια ειναι αυτα; Γίνονται ή εξοφλώνται ακόμα μεγάλα έργα που να δικαιολογούν τοσο μεγάλη διάφορα απο τον δεύτερο;

Speechless...

ένα άρθρο του Πωλ Κρουγκμαν στους NY Times που δειχνει την απογνωση που έχουν βρεθει ακόμη και έγκυροι και χρόνιοι αναλυτές...
http://krugman.blogs.nytimes.com/2012/06/01/speechless-2/?smid=tw-NytimesKrugman&seid=auto

Διεθνής Συνωμοσία

Αγαπητοί φίλοι,

Θα ήθελα να θέσω υπόψη σας ένα εξαιρετικό άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη:

- http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=15554

Η χώρα μας

81 π.Χ., οι Κινέζοι έλεγαν:

_Ο λαός κυβερνάται με την καλλιέργεια των πολιτικών αρετών. Όταν οδηγείται από την αρετή, μένει τίμιος. Σπρωγμένος από τη δίψα του κέρδους, διαφθείρεται.

(Αυτό είναι το εκλογικό σώμα μας)

_Όταν ο πατέρας κατέχει μια θέση στην αυλή, ο γιος θεωρεί οτι όλα του είναι επιτρεπτά. Όταν οι σύζυγοι έχουν μια θέση στην αυλή, οι γυναίκες τους θεσπίζουν τους νόμους στα σαλόνια.

(Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας)

_Η οικονομία χρειάζεται προγραμματισμό. Και τα ζητήματα που αφορούν την οικονομία δε μπορούν να γίνουν κατανοητά, παρά μόνο από τους ειδικούς και όχι από το πλήθος.

(Αυτός είναι ο λαϊκισμός μας)

_Όταν οι ηγεμόνες ορέγονται τα πλούτη, οι αξιωματούχοι τους είναι λαίμαργοι. Όταν οι αξιωματούχοι είναι λαίμαργοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άπληστοι. Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άπληστοι, ο λαός γίνεται κλέφτης.

(Αυτή είναι η χώρα μας)

Ε.

Η ήττα της δραχμής...

Είναι περισσότερο από προφανές σε όλους ότι για άλλη μια φορά ζούμε ένα δίλημμα, το τελευταίο μέχρι το επόμενο πιθανότατα, με κεντρικό ερώτημα το ευρώ (=ΕΕ, ευρωζώνη κλπ) ή τη δραχμή και την έξοδο από την ΕΕ. Προτού προχωρήσω στο συλλογισμό μου, θα ήθελα να σημειώσω ότι με βάση το Κοινοτικό Δίκαιο, δεν προβλέπεται αποχώρηση μιας χώρας από την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα, είτε οικειοθελώς είτε κατ'επιβολή από τις άλλες χώρες. Προβλέπεται όμως η οικειοθελής αποχώρηση από την Ευρωπαική Ένωση στο συνολό της και αυτό εμμέσως πλην σαφώς δίνει τη δυνατότητα αποχώρησης από το κοινό ευρωπαικό νόμισμα, μιας και η έξοδος από την ΕΕ λύει (κατόπιν διαπραγματεύσεων βέβαια) τις όποιες συμφωνίες (και τη συμμετοχή στην ευρωζώνη φυσικά). Για τους ενδιαφερόμενους θα πρότεινα προς ανάγνωση το σχετικό report της ECB (με ημερομηνία 10/12/2009, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν και τι ήξεραν/περίμεναν). Η ειρωνεία (?) της υπόθεσης είναι ότι η μελέτη είναι ενός έλληνα νομικού συμβούλου της ΕΚΤ (!) και έχει εκδοθεί/υιοθετηθεί από την ίδια την ΕΚΤ.

Έτσι λοιπόν, βασικός και πρωταρχικός λόγος που η κοινή γνώμη, οι πολιτικοί, τα μμε (?) κλπ απεύχονται την αποχώρησή μας από το ευρώ, είναι η φοβία (δικαιολογημένη απολύτως κατ'εμέ) για την επιβίωση της χώρας, η πιθανότατη αδυναμία τροφοδοσίας της χώρας με πρώτες ύλες, τροφιμα, φάρμακα, αγαθά, η ανυπαρξία του παραγωγικού ιστού με την ταυτόχρονη κατάρρευση του κοινωνικού ιστού τα τελευταία 2 χρόνια, ο κίνδυνος στα εθνικά μας θέματα σε μια ιδιαίτερα ευάλλωτη στιγμή για αυτά και τέλος (αλλά όχι μόνο) η βεβαιότητα πως το υποτιμημένο εθνικό νόμισμα θα οδηγήσει στην άλωση των περιουσιών, των πόρων και των οικονομιών μιας ζωής για πολλούς έλληνες. Μια κατάσταση που ουσιαστικά θα επιβραβεύσει όσους είτε νόμιμα είτε (ακόμη χειρότερα) παράνομα έβγαλαν χρήματα (μαύρα συχνά) στο εξωτερικό και θα τιμωρήσει όσους στήριξαν το ελληνικό σύστημα κρατώντας τις περιουσίες τους εντός, με αποτέλεσμα την υποτίμησή τους μετά την ενδεχόμενη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.

Ας υποθέσουμε όμως, ως υπόθεση εργασίας, ότι η Ευρώπη αποφασίζει σε μια κρίση φιλελληνισμού και γενναιοδωρίας να πράξει ότι χρειάζεται για να μη συμβούν τα περισσότερα από αυτά τα δεινά. Με ένα σπουδαίο σχέδιο Μερκελ (κατά το Μαρσαλ) η Γερμανία και η Ευρώπη αποφασίζει να στηρίξει την Ελλάδα στην έξοδό της από το ευρώ, δίνοντάς της ότι χρειάζεται για να σταθεί στα πόδια της. Τροφοδοσία, πρώτες ύλες, καύσιμα, ενέργεια, επενδύσεις, περίοδο χάριτος 10-15 χρόνια, βουνά από πιλάφια, ουρί του παραδείσου, γενικώς οτιδήποτε. You name it, you get it.

IF that, λοιπον, then... τι κανει η χώρα? τι αποφασίζουμε? τι θα πετάμε στη φοντάνα ντι τρεβι όταν πηγαίνουμε στη Ρώμη έχοντας αφήσει πια τις στιγμές που ζούμε σήμερα, πίσω στο παρελθόν σαν κακό όνειρο? ευρώ η' δραχμή? Για να αποφασίσουμε όμως πιστεύω πως πρέπει να σκεφτούμε το μόνο που δε μας λέει κανείς αυτή την περίοδο.

Η Ελλάδα που ηττάται αυτή τη στιγμή είναι η Ελλάδα της ΄δραχμής'. Οι πολιτικοί και οι πολιτικές που γεννήθηκαν εντός αυτής και μας έφεραν εδώ, ηττούνται κατά κράτος σήμερα. Με ένα ανύπαρκτο πολιτικό δυναμικό, το οποίο είναι ανίκανο να κάνει τις παραμικρές τομές στην Ελλάδα, ανίκανο να εμπνέυσει και να διαχειριστεί την απλούστερη κρίση, η έξοδος από το ευρώ θα ισοδυναμούσε με τεράστιο πισωγύρισμα σε ιδέες, αντιλήψεις και λογικές που όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει αλλά υπάρχουν ακόμη έντονες στην ελληνική κοινωνία. Κομματισμός, αναξιοκρατία, βόλεμα, διαφθορά, νεποτισμός, οικογενειοκρατία, ωχαδερφισμός και όλα όσα μπορεί να σκεφτεί και να φανταστεί κανεις ζουν αναμεσά μας όπως πρώτα, απλά κρυμμένα. Η ζύμωση τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο δεν έχει καν αρχίσει με σοβαρότητα για να πάρει μορφή και τα τόσα χρόνια λαικισμού, ψεύτικων και δανεικών ονείρων κλπ έχουν διαβρώσει το DNA της κοινωνίας μας.

Η δραχμή θα είναι το ναρκωτικό μας και πάλι. Θα ξανακυλήσουμε στις χειρότερες εξαρτήσεις μας. Η επιστροφή στο παρελθόν, σε ένα παρελθόν που μας έφερε ως εδώ, θα είναι η επιβράβευση των πιο αχρείων μερών της ελληνικής κοινωνίας, αυτών που τώρα εγκαταλείπουν το παλιό καράβι και πηδάνε σαν ποντίκια σε άλλα διερχόμενα βαπόρια για να επιζήσουν. Ανοίγεις τα κανάλια στην τηλεόραση και βλέπεις τα ίδια πρόσωπα, με τις ίδιες φράσεις, τις ίδιες σκέψεις, την ίδια ανικανότητα, τον ίδιο λαικισμό (τη μεγάλη κατάρα και το μεγάλο βάσανο της ελληνικής κοινωνιας και πολιτικής σκηνής), με διαφορετικό ίσως περιτύλιγμα. Απογοητευτικό σκηνικό μιας πολιτικής σκηνής σε απόλυτη σήψη, ανικανότητα και φθορά. Ανίκανη να διαχειριστεί, εμπνεύσει, οδηγήσει τη χωρα κάπου, οπουδήποτε.

Γι αυτό η παραμονή της χώρας στο κοινό νόμισμα δεν είναι μια οικονομική επιλογή αλλά μια επιλογή για το ποια Ελλάδα θέλει ο καθένας πλέον. Με τις στρεβλώσεις και τα προβλήματα έχει ξεκινήσει μια διαδικασία μεταβολής, αλλαγών, μετασχηματισμών που δεν πρεπει να σταματήσει. Η επιλογή αυτή δεν είναι μια οικονομοτεχνική επιλογή αλλά μια επιλογή αξιών και αρχών.

Δυο σκέψεις

Από την αρχή της κατάστασης, το άγχος μου ήταν πως η μνημονιακή πολιτική είχε ένα και μοναδικό -πλην όμως τεράστιο- ψεγάδι: Δεν υπήρχε περίπτωση να εφαρμοστεί.

Και στο μικρό μου μυαλό, το να χρησιμοποιείς ένα draft μνημονίου άλλης χώρας αλλάζοντας απλώς το όνομα, την ημερομηνία και τους υπογράφοντες, παίζοντας με τις ζωές μερικών εκατομμυρίων, σε εκθέτει. Τουλάχιστον..

Ξέχασαν όσοι έστησαν το κάθε μνημόνιο πως δεν είναι software που το φορτώνεις και τρέχει.Έχει παραμέτρους, μεταβλητές και πολλούς αστάθμητους παράγοντες. Όλοι αυτοί που μοίραζαν λεφτά για να τρέφεται το περιττό λίπος της χώρας όλα αυτά τα χρόνια, θα έπρεπε να ξέρουν πως το λίπος αυτό ΔΕΝ εφαρμόζει μακρόπνοες πολιτικές. 

Τι πρέπει να γίνει; Τώρα, να αρχίσει η ζύμωση του εκλογικού σώματος - όπως ήδη γίνεται - να μην επικρατεί πανικός του τύπου "έρχεται η αριστερά, όλοι Αντώνη Σαμαρά" και να ευχηθούμε σε μερικά χρόνια να είμαστε ικανοί να εκλέξουμε μια κυβέρνηση που θα μπορεί να δει λίγο πιο πέρα από τη μύτη του τελευταίου έλληνα πολίτη - που για την ιστορία θα έπρεπε η ψήφος του να μετράει για 1/2.

Ε.

200 χρόνια μετά..

Ήταν ο Ουγκώ που είχε πει ότι η Γαλλία είναι το εκκρεμές της Ευρώπης. Και αλήθεια, αυτό έχει συμβεί όχι μόνο μία φορά: όπου χτυπάει η Γαλλία, ακολουθούν οι υπόλοιποι.

Ίσως μάλιστα κάτι αντίστοιχο να συμβαίνει και σήμερα. Περίοδο κατά την οποία το σύστημα που έχει δομηθεί δείχνει να χρειάζεται μια γερή κλωτσιά, χαμηλά. Μια κλωτσιά να το πονέσει τόσο ώστε το βάλει στον ίσιο δρόμο, αλλά δε θα το σκοτώσει. Ίσως αυτό να σημαίνει οτι θα κινηθούμε -ή οτι κινούμαστε- σε τεντωμένο σκοινί. Ποια τομή ομως δεν πονάει.

Ε.

Υπάρχει ελπίδα?

Μετά λύπης μου είδα, σε εκπομπή διαλόγου κρατικού καναλιού, εκπρόσωπο "μεγάλου  κόμματος" του λεγόμενου "φιλο-μνημονιακού μπλοκ" να εξηγεί το πως αντιλαμβάνεται το κόμμα του την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και τί εννοεί λέγοντας "ανάπτυξη".

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου-συντονιστή της συζήτησης, ο βουλευτής-εκπρόσωπος του κόμματος είπε μεταξύ άλλων ότι το χαράτσι της ΔΕΗ θα καταργηθεί. Τα ισοδύναμα μέτρα που θα εξασφαλίσουν για τον προϋπολογισμό τα αντίστοιχα έσοδα, θα εστιάσουν στην ενθάρρυνση της οικοδομικής δραστηριότητας (!) μέσω παραχώρησης δημόσιας γης για το σκοπό αυτό και φορολόγηση της υπεραξίας των ακινήτων που θα πωληθούν. Έτσι, θα τονωθούν τα περίπου 500 επαγγέλματα που εμπλέκονται στον χώρο "της οικοδομής", θα υπάρξει ανάπτυξη και θα προκύψουν έσοδα από τη φορολογία........

Δεν ξέρω τί είναι πιο απογοητευτικό: Η προχειρότητα των επιχειρημάτων, η λαϊκιστική προσέγγιση, ή ουσιαστικά ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι αντιλαμβάνονται την ανάπτυξη και οραματίζονται μια αναπτυγμένη Ελλάδα ?  Φοβάμαι πάντως πως αυτοί οι "κάποιοι" είναι πολλοί. Πάρα πολλοί!

Paul Krugman

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=458411&h1=true

Debate cont'd

Αγαπητοί φίλοι, συνεχίζω το debate μας, με ανάρτηση διότι μου ...βγήκε μεγάλο το κείμενο και δεν γινόταν αποδεκτή σαν απάντηση στα προηγούμενα (όριο 4096char).

Όντως διαφωνούμε για το θέμα του μισθολογικού κόστους, αλλά δεν είναι ανάγκη και να συμφωνήσουμε ομολογώ. Ο διάλογος δεν πρέπει απαραίτητα να καταλήγει σε συμφωνία, αρκεί να καταλήγει σε κατανόηση αλλήλων και στο ότι ...υπάρχει διαφωνία :)

Ας περάσουμε στο θέμα του ελλείματος. Η Ελλαδα το 2011 πληρωσε για τοκους περι το 7.3% του ΑΕΠ και το ελλειμμα της εκλεισε στο 9.1% του ΑΕΠ, εχουμε δηλαδη ενα 2% πανω κατω του ΑΕΠ πρωτογενες ελλειμμα. Για αυτο και ακουμε για την αναγκη μέτρων ύψους περι τα 4-4.5δις ευρω. Τα στοιχεια υπάρχουν διαθέσιμα από την ΕΛΣΤΑΤ αλλά και τον προυπολογισμό του 2012 που δείχνει την εξέλιξη της πληρωμής τόκων, όπως και τα εσοδα και έξοδα του Δημοσιου με τις αναθεωρήσεις που συνέβησαν.

Η σημαντική αυτή μείωση του πρωτογεννούς ελλείμματος δεν είναι απλά θέμα φορολόγησης η' υπερφορολόγησης. (Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εξωφρενική συμπίεση του ΠΔΕ για παράδειγμα). Μπορεί να μας φαίνεται έτσι αλλά αυτό συστημικά δεν είναι σωστό μιας και η υπερφορολόγηση έρχεται να καλύψει το κενό της φοροδιαφυγής. Κοινωνικά χαρακτηρίζεται ως υπερφορολόγηση και ιδίως των αδυνάτων, αλλά συστημικά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο μιας και τα έσοδα από φόρους δεν είναι ιδιαίτερα υψηλότερα τα τελευταία έτη. Το 2011 ήταν αυξημένα κατά 0.2% του ΑΕΠ μόνο (στοιχεία προυπολογισμού). Υπάρχει βέβαια μια αλλαγη στο συσχετισμό μιας και είναι μειωμένα τα έσοδα από έμμεσους φόρους (μείωση κατανάλωσης) και αυξημένα τα έσοδα από άμεσους φόρους και από τα λοιπά μη φορολογικά έσοδα (βλ. τέλη, χαράτσια κλπ). (Να θυμήσουμε ότι το 2009, μετά από μια εξαιρετική εισπρακτικά χρονία το 2008, είχαμε σημαντικά χαμηλότερα έσοδα, προεκλογικη χρονια γαρ, καταρρευση εισπρακτικου μηχανισμου, κακες, κακιστες επιλογες κυβερνητικες.)

Debate

Παραθέτω μια σειρά ανταλλαγής μηνυμάτων μεταξύ του Δρος Γιώργου Πάντου (ΓΠ), του Δρος Θόδωρου Καρούμπαλη (ΘΚ) και εμού (ΠΚ) σχετικά με την πορεία του τόπου μας και την αγωνία που μας διακατέχει για το μέλλον. Κανείς μας δεν είναι οικονομολόγος, αλλά προσπαθούμε με όπλο την κοινή λογική να κατανοήσουμε την καλύτερη, ή έστω τη λιγότερο χειρότερη πορεία για τη γενιά μας.

ΓΠ: Χρειάζονται πολλές μεταρρυθμίσεις που κανείς δεν έχει τα κότσια να τις κάνει και αντ’αυτού κάνουν εγκλήματα (π.χ. αντί να κάνουν απολύσεις στο Δημόσιο, κατεβάζουν τους μισθούς σε επίπεδα εξαθλίωσης και στη συνέχεια θα αναγκαστούν να κάνουν KAI απολύσεις).  ΟΜΩΣ, τί προοπτική έχουμε αν καταβάλλουμε το 80% του ΑΕΠ για εξόφληση δανείων/τόκων? Δεν είναι αυτό αργός θάνατος? Έχουν βάση προτάσεις όπως π.χ. της Παναρίτη για πάγωμα αμυντικών δαπανών για κάποια χρόνια με εγγύηση της εδαφικής μας ακεραιότητας από την ΕΕ? Δε νομίζω...

Αναβιώνω το μπλογκ γιατί έχω πολλές σκέψεις και θέλω να τις γράψω εν θερμώ. Λοιπόν, τα ψέματα τελείωσαν... Ο λαός αποφάσισε ότι προτιμάει τα πρόσωπα που του χαιδευουν τα αυτιά και όχι την κοινή λογική. Όπως πολύ σωστά γράφει και ο Τάκης Μίχας εδώ, χθες έδωσε τη νίκη στους τρεις πόλους (ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητους Έλληνες, Χρυσή Αυγή) που επέλεξαν την άσκηση βίας, φραστικής και φυσικής. Στη Δημοκρατία, η απόφαση του λαού πρέπει να είναι σεβαστή όποια και να είναι. Πάντως δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι στις κρίσιμες στιγμες της ιστορίας μας, όποτε είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε λαϊκισμό και λογική, η απόφαση ηταν ξεκάθαρα υπέρ του πρώτου. Η ιστορία μένει να δείξει τα αποτελέσματα και της χθεσινής επιλογής.

Νεο-πατρογονικά συστήματα

Κάποιοι κρατικοί αξιωματούχοι κατέχουν θέσεις σε γραφειοκρατικούς οργανισμούς, με εξουσίες που είναι τυπικά προσδιορισμένες αλλά ασκούν τις εξουσίες αυτές όσο περισσότερο μπορούν, με ένα τρόπο που δε θυμίζει δημόσια υπηρεσία αλλά μάλλον προσωπική ιδιοκτησία.
Τέτοιες μορφές πολιτικής οργάνωσης χαρακτηρίζονται από πολλούς πολιτικούς αναλυτές ως "νεο-πατρογονικά" συστήματα εξουσίας και έχουν ως κύρια χαρακτηριστικά την προβληματική διαδοχή και την αστάθεια. 

Caleb Carr, World Policy Journal, 1993
Christopher Clapham, Cambridge Univeristy Press, 1996

Η κινηματογραφική "Μάζα" του '50, το 2011 στην Ελλάδα

Το τελευταίο διάστημα αισθάνομαι να με κατακλύζει μια ανελέητα έντονη οργή, προερχόμενη από την αλληλεπίδρασή μου με καθημερινές χτυπητές ατέλειες αυτής της χώρας.

Από εστιατόρια που βγάζουν τραπέζια στα πεζοδρόμια, μέχρι οδηγούς που κορνάρουν άνευ λόγου και πολιτικούς που κάνουν δηλώσεις άνευ ουσίας, χωρίς να ξέρουν καν, για τι πράγμα μιλάνε. Όλα αυτά, προσθέτουν αρνητικό πρόσημο στην έλλειψη ελπίδας. Θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει με μια αμερικανική ταινία -του '50- που λεγόταν "Η Μάζα". Τότε ήταν η περίοδος που για πρώτη φορά έκαναν την εμφάνισή τους τα οπτικά εφέ στον κινηματογράφο και οι σκηνοθέτες και παραγωγοί έβρισκαν περισσότερο χώρο για τις ιδέες και τις φαντασιοπληξίες τους. Εκείνη την περίοδο έπαιζαν ταινίες όπως Η Επίθεση των Γιγάντιων Καβουριών, Οι Κατσαρίδες και ότι μπορούσε να κάνει ένα μάτσο κομπάρσους να τρέχουν πανικόβλητοι στους δρόμους των μεγαλουπόλεων.

Περί πραγματικών συνδικάτων

Κινδυνεύοντας με τους σημερινούς, να ξεχάσουμε πως κάποτε υπήρχαν άνθρωποι με αξίες.

Reece was a writer and social activist whose song ''Which Side Are You On?'' became an anthem for the labor movement. Borrowing from the melody of the old hymn ''Lay the Lily Low,'' Mrs. Reece wrote the union song in the 1930's to describe the plight of mine workers who were organizing a strike in Harlan County, Ky. Mrs. Reece's husband, Sam, who died in 1978, was one of those workers. Pete Seeger, the folk singer, recorded the song in 1941. It has since been used worldwide by groups espousing labor and social issues. -- New York Times Obituaries, August 6, 1986.

"Which side are you on?" Song by Florence Reece

Ας χρεοκοπήσουμε, λοιπόν...

"Φωνή λαού, οργή θεού" - όταν 100.000 άνθρωποι μαζεύονται στο Σύνταγμα και απαιτούν να "φύγει η Τρόικα/το ΔΝΤ/το Μνημόνιο", άρα ουσιαστικά να αρνηθούμε την εξωτερική βοήθεια και σε λίγες εβδομάδες να αρνηθούμε να εξυπηρετήσουμε το χρέος μας, μάλλον αυτοί έχουν δίκιο και οι υπόλοιποι, οι "Μνημονιακοί" έχουν άδικο.

Προφανώς, λοιπόν, η σύγχρονη ελληνική ηθική λέει ότι ενώ τόσα χρόνια δανειζόμασταν από κάποιους χρήματα για να διορίζουμε στο Δημόσιο, να επιδοτούμε άχρηστα γεωργικά προϊόντα, να χρηματοδοτούμε αθλητικά και πολιτιστικά γεγονότα και ανούσια Πανεπιστήμια σε κάθε επαρχία που τα διεκδικούσε, τώρα πρέπει να τους τη "σκάσουμε" και να μην τους δώσουμε ποτέ τα χρήματά τους πίσω, όπως είχαμε υποσχεθεί. Πρέπει, λοιπόν, αυτό το φαγοπότι όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων να το πληρώσει ο Αυστριακός συνταξιούχος, ο Βέλγος φορολογούμενος, ο Γάλλος ασφαλισμένος και όποιος άλλος εμπιστέυτηκε και αγόρασε ελληνικά ομόλογα...

Οκ, αντιλαμβάνομαι ότι ο κόσμος δεν έχει οικονομικές γνώσεις... αίσθημα ηθικής, τουλάχιστον, δεν έχει;